وجه تمكّن در آيهء 103 سورهء انعام مثال 3 : آيهء كريمهء : لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ « 1 » . وجه تمكّن در آيهء شريفه ، به اين است كه هرگاه چيزى به آخرين و نهايت درجهء لطافت رسيد ، ديدگان مادى و حتى عالم مجردات از ديدن آن عاجز خواهند شد . بنابراين ، تناسب داشت كه در ذيل آيه ، عبارت وَ هُوَ اللَّطِيفُ را بياورد تا به صدر آن لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ اشاره نموده و با آن هماهنگى داشته باشد . از طرف ديگر ، عالم به چيزى ، هنگامى كه از نظر شناخت و علم به كنه حقيقت آن چيز ، نائل شده و بدان احاطهء علمى يافت ، در نتيجه يك آگاهى كامل بدان پيدا مىنمايد . بنابراين خبير با هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ تناسب صددرصد و كامل دارد . و اين در صورتى است كه الْأَبْصارُ با الف و لام مفيد عموم ( كه دلالت بر احاطهء علمى ذات اقدس حق دارد ) آمده است . از مناسبت مذكور ، شديدتر و دقيق‌تر ، مناسبتى است كه جملهء وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ با عدم امكان ادراك ذات اقدس حق دارد ؛ زيرا اين جمله ، برهان و دليلى است بر عدم امكان رؤيت او توسط ديدگان مخلوقات . و امّا او به همهء ديدگان احاطه دارد . بنابراين ، آيهء شريفه مانند ادّعايى است كه مقرون به دليل ، شاهد و برهان است .

--> ( 1 ) انعام : 103 .